W Siechnicach wzmiankowane były wieża mieszkalno-obronna i kaplica, o których
nic obecnie nie wiadomo. Stary dwór powstał przed rokiem 1789 i był otoczony
fosą. Nie wiadomo, czy dwór ten mógł mieć jakiś związek z joanickim lub
należącym do krzyżowców domem gospodarczym (Antiqua curia). Dwór ten był
budynkiem z murowanym przyziemiem i piętrem o konstrukcji szkieletowej. Na
parterze znajdowało się sześć izb, a na piętrze m.in. kaplica. Dwór ten spłonął
w roku 1789. Nowy, murowany dwór wzniesiono w roku 1790. Była to
najprawdopodobniej siedziba zarządu siechnickich dóbr, w skład których
wchodziły włości w Św. Katarzynie i w Groblicach. Budynek ten przebudowano w
XIX wieku, a następnie w początkach lat 20-tych.
Około roku 1500 dobra i budynki gospodarcze były w złym stanie. W roku 1675
folwark spłonął. Został później odbudowany, a w roku 1745 wzniesiono na jego
terenie nowy browar i niedługo później gorzelnię. W roku 1767 powstała na
folwarku owczarnia, szopy, piekarnia, wyremontowano browar. Po raz kolejny folwark
został częściowo zniszczony w wyniku uderzenia pioruna.
Po sekularyzacji dóbr kościelnych w roku 1810 zabudowa gospodarcza rozległego
folwarku była znów w złym stanie. Około roku 1826 folwark był rozległym
założeniem na planie trapezu, na osi wschód-zachód. W jego północnej części
znajdował się dwór z ogrodem, a pozostałe pierzeje obudowano różnej wielkości
budynkami gospodarczymi. W latach 1886-1926 przekształcono układ przestrzenny
folwarku przesuwając całe założenie w kierunku południowym. Założono nowy wjazd
na dziedziniec od południa oraz wytyczono drogę wzdłuż północnej pierzei
folwarku ku nowemu, małemu dziedzińczykowi gospodarczemu z budynkami
hodowlanymi, położonymi na wschód od folwarku.
W 1995 roku gospodarujący w Siechnicach Instytut Zootechniczny z Krakowa
sprzedał ziemię i część obiektów osobie prywatnej. Budynek administracyjny wraz
z przyległymi terenami zielonymi przejęła gmina Św. Katarzyna. Obecnie
zachowała się niemal kompletna zabudowa obu części założenia, nie mniej budynki
gospodarcze znajdują się w fatalnym stanie. Częściowo zachowało się murowane,
tynkowane ogrodzenie folwarku. Istniejące jeszcze rok temu pozostałości
filarowej bramy wjazdowej z furtami (trzy filary) zostały zastąpione stalowym
ogrodzeniem. W większej części założenia pozostała nawierzchnia z kostki
granitowej.
Zabudowę folwarku złożoną z budynków gospodarczych i wielu budynków
mieszkalnych (dla pracowników najemnych) wzniesiono na przełomie XIX i XX wieku
oraz w latach 1910-1920 (nr 40/3, 40/5, 40/8). Zachowano stary dwór. Budynki nr
40/3, 40/5, 40/8 utrzymane zostały w syntetycznym post secesyjnym stylu
łączącym elementy neoklasycyzmu i neobaroku. Mają one symetryczne osiowo
kształtowane bryły i podobnie komponowane elewacje, w których ważnym elementem
są portale inspirowane formami portali barokowych i
wczesnoklasycystycznych.
Po roku 1926 i po przejęciu dóbr przez Pruski Instytut Doświadczalny Hodowli
Zwierząt powstał przy wschodniej pierzei folwarku okazały, wydłużony budynek o
charakterze administracyjno-naukowym. Budynek ten od południa, pod kątem
prostym połączono ze starszym domem mieszkalnym (nr 40/5). Wzniesiono go na
planie wydłużonego prostokąta jako trzykondygnacyjny, nakryty wysokim dachem
czterospadowym. Fasada od strony wjazdu do folwarku została skomponowana w
nawiązaniu do budownictwa dworskiego i architektury czasów fryderycjańskich. Ta
ostatnia przejawiła się w formach dużej lukarny w dachu, założonej na osi
głównego wejścia. Zarówno fasada, jak i elewacja tylna były komponowane i
boniowane asymetrycznie. W ich stylistycznym ujęciu przejawia się również
syntetyczny neoklasycyzm obramień i okien auli na I piętrze, znajdującej się w
północnej części budynku. Rozwiązanie to nasuwa skojarzenia z architektura
neoklasycznych pałaców. W latach 2001-2002 budynek wraz z otoczeniem poddano
gruntownej renowacji. Autor projektu przebudowy inż. arch. Zbigniew Maćków,
wykazując maksimum poszanowania dla wcześniejszych rozwiązań, przekształcił
obiekt w nowoczesny budynek gimnazjalny. W warstwie zewnętrznej drobne zmiany
to powiększenie lukarn w dachu (poddasze zostało przekształcone w przestrzeń
dydaktyczną) oraz zmiana kształtu dachówki. Całkowitej renowacji poddano
otaczający budynek park, powiększając m. in. staw (usypano wyspę z mostkami).
Pan Maćków jest również autorem projektu hali sportowej, która zostanie
wzniesiona w latach 2002-2003 na przedłużeniu osi budynku głównego, na północ
od niego. Budynki będą połączone ze sobą zamkniętą kładką.
Przed rokiem 1926 powstał niewielki, obudowany ze wszystkich stron dziedzińczyk
gospodarczy założony na wschód od głównego folwarku i jego parkowo urządzonego
otoczenia. Zabudowa dziedzińczyka składała się z niezbyt dużych drewnianych i
murowanych budynków hodowlanych, komponowanych w nawiązaniu do budownictwa ludowego.
W centrum dziedzińczyka funkcjonował niewielki, regularny plac w układzie
kwadratu, ograniczony od wschodu łukiem. Niestety po opuszczeniu Siechnic przez
Instytut Zootechniczny dziedzińczyk został rozkradziony i spalony. Na
dokupionych do gimnazjum terenach władze gminne przystąpiły do budowy zespołu
boisk sportowych ze stadionem piłkarskim jako dominantą.
W roku 1753 przy starym dworze, a więc na północ od dziedzińca folwarcznego,
założono ogród a na terenie założenia dworskiego – sad z aleją buków. Działania
te były niewątpliwie realizacją królewskich zarządzeń, w myśl których w każdej
miejscowości należało zakładać sady i szkółki. Istniał też zapewne ogród
ozdobny, skoro w 1767 roku dzierżawca dóbr zobowiązany był do budowy domu
ogrodnika. Przed 1791 rokiem znajdował się na terenie dóbr otwarty zwierzyniec.
W roku 1794 na rozległej, ogrodzonej łące kolejny dzierżawca założył nowy ogród
ozdobny, w którym zasadził około 1000 drzew. Późniejszy dzierżawca ogród ten
zlikwidował. Na zachowanej mapie topograficznej z roku 1826, zaznaczony jest
jeden niewielki ogród uprawny, założony na planie kwadratu, otaczający dwór
oraz drugi ogród uprawny na południe od folwarku. Nie są czytelne ślady
wcześniejszych założeń z XVIII wieku. Na mapie zaś z lat 1887-1926 ogród przy
dworze został znacznie powiększony w kierunku zachodnim. Częściowo zlikwidowano
ogród południowy i założono nowy na wschód od folwarku. W latach trzydziestych
XX wiek z terenu dawnego, nieregularnego dziedzińca gospodarczego wydzielono
murowanym tynkowanym ogrodzeniem jego część północną powiązaną z siedzibą
Instytutu Zootechnicznego (nr 40 i 40/5) i z budynkami nr 40/2, 40/3,40/4
(dwór) oraz terenem na wschód od folwarku i urządzono je na sposób parkowy.
Przy wjeździe do głównego budynku założono szpaler lipowy, a na terenie na
północ od tego wjazdu, w sąsiedztwie budynków nr 40/2 i 40/4 posadzono m. in.
dęby, kasztanowce i sosny. Na sposób parkowy zaczęto też urządzać teren za
stawem położony na wschód od głównego budynku. Niewielki park przy Instytucie
miał około 1937 roku powierzchnię 1 hektara. Współcześnie nadal urządzane jest
to założenie. W związku z umiejscowieniem w budynku głównym gminnego gimnazjum
park przed frontem budynku został uporządkowany i przystosowany do nowej
funkcji. Pojawił się plac apelowy; zburzono budynki kawiarni i chlewnię. Oba
wydatnie zasłaniały fronton budynku głównego (na miejscu tego ostatniego
urządzono parking); całość założenia wyposażono w nowe nawierzchnie oraz
oświetlono. Teren za budynkiem również poddano gruntownej przebudowie i
renowacji. Staw został znacznie powiększony; usypano na nim wyspę, na którą
przerzucono dwa mostki. Realizowane są nasadzenia zgodnie z wcześniej
przygotowanym projektem. Obszar ten będzie w przyszłości północnym biegunem
dużego założenia parkowego biegnącego od centrum strefy przemysłowej położonej
na wschód od Osiedla. Całość będzie liczyć około 17 ha powierzchni. Z tak
przedstawionym otoczeniem Instytutu łączy się łąka wydzielona od wschodu
brukowaną droga. Za łąką i na wschód od drogi znajduje się teren zielony z
dwoma, połączonymi stawami na małym cieku wodnym. Założony na planie
prostokąta, obsadzony m. in. dębami, klonami i głogami dawniej używany był jako
wybieg dla zwierząt. Od 1999 roku jego prywatny właściciel prowadzi prace
zmierzające do budowy parku, w przyszłości z budynkiem willowym w centrum. Ten
przylegający do budynku gimnazjum sportowo-rekreacyjny teren składający się z
dwóch parków i kompleksu boisk sportowych wzbogacony zostanie o 10 hektarowy
obszar zieleni nieurządzonej, którego dominantą będzie 5 hektarowy staw
rekreacyjny (na północ i wschód od prywatnego parku). Obszar ten będzie
elementem łączącym centrum miejscowości (poprzez 17 hektarowy park z Osiedlem;
poprzez teren gimnazjum ze starą częścią miejscowości) z malowniczą doliną
rzeki Oławy współtworzącą wraz z doliną Odry ciąg krajobrazowy od Wrocławia
przez Siechnice, Kotowice do miasta Oławy. W zalesieniu tego terenu dominują
lasy mieszane z dużym udziałem buka pospolitego, dębu szypułkowego, olszy
czarnej i jesionu, z fragmentami z udziałem świerka. Władze wojewódzkie
przygotowały projekt utworzenia na tym obszarze parku krajobrazowego
"Dolina Odry II".
Omawiane założenie jest integralną częścią zespołu Instytutu Zootechnicznego,
który można uznać za przykład założenia zielonego, przekształconego w park
wokół budynków o charakterze usługowym a nie tylko o charakterze
reprezentacyjnym.